Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Έθιμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Έθιμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2013
Φωτογραφίες απο το αντάμωμα (Μέρος 1)
Ετικέτες
Αγία Τριάδα,
αγρίδι,
Αντάμωμα,
Έθιμα,
Καλοκαίρι,
Κοινωνικά,
Σύλλογος,
Φωτογραφίες
Πέμπτη 12 Απριλίου 2012
Γιατί βάφουμε κόκκινα αυγά τη Μεγάλη Πέμπτη

Ένα από τα πιο διαδεδομένα έθιμα του Πάσχα είναι το βάψιμο των αυγών τη Μεγάλη Πέμπτη. Το αυγό συμβολίζει τον τάφο του Χριστού που ήταν ερμητικά κλειστός - όπως το περίβλημα του αυγού -, αλλά έκρυβε μέσα του τη "Ζωή", αφού από αυτόν βγήκε ο Χριστός και αναστήθηκε!
Μπορεί τα τελευταία χρόνια το αυγά να βάφονται σε διάφορα χρώματα, όμως η παράδοση τα θέλει κόκκινα. Είναι γεγονός πως τα χρωματιστά αυγά τα συναντάμε στην αρχαιότητα, στη Ρώμη, στην Ελλάδα, στην Κίνα, στην Αίγυπτο, ως δώρα στις ανοιξιάτικες γιορτές μαζί με κουνέλια τα οποία είναι το σύμβολο της γονιμότητας.
Πώς ακριβώς όμως, καταλήγουμε στην επιλογή του κόκκινου χρώματος, δεν είναι ξεκάθαρο. Οι εξηγήσεις που υπάρχουν, είναι πολλές. Μία από τις πιο αποδεκτές είναι πως το κόκκινο συμβολίζει το αίμα και τη θυσία του Ιησού. Οι άλλες ερμηνείες, έχουν πρωταγωνίστριές τους, τρεις γυναίκες : Την Παναγία, τη Μαγδαληνή και μία δύσπιστη ανώνυμη γυναίκα.
Η Παναγία πίσω από το έθιμο των "κόκκινων αυγών".
Μία εξήγηση που δίνεται συχνά, λέει ότι η Παναγία πήρε ένα καλάθι αυγά και τα πρόσφερε στους φρουρούς Του Υιού της, ικετεύοντάς τους να του φέρονται καλά! Όταν τα δάκρυά της έπεσαν πάνω στα αυγά, αυτά βάφτηκαν κόκκινα!
Τα κόκκινα αυγά και η Μαγδαληνή.
Μία άλλη ιστορία συνδέει το κόκκινο χρώμα με τη Μαρία Μαγδαληνή. Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας ενημερώθηκε για την Ανάσταση του Χριστού, τη θεώρησε τόσο απίθανη "όσο και το να βαφτούν τα αυγά κόκκινα". Η Μαρία Μαγδαληνή τότε, χρωμάτισε μερικά αυγά κόκκινα και του τα πήγε για να του επιβεβαιώσει το γεγονός.
Η δύσπιστη γυναίκα.
Μία παραλλαγή της παραπάνω ιστορίας, θέλει μία γυναίκα να μην πιστεύει την είδηση της Ανάστασης Του Ιησού και να λέει: "Όταν τα αυγά που κρατώ θα γίνουν κόκκινα, τότε θα αναστηθεί και ο Χριστός". Και τότε αυτά έγιναν κόκκινα"!
Το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών.
Το έθιμο του τσουγκρίσματος των αυγών ξεκίνησε μάλλον στην Βόρεια Αγγλία ως παιχνίδι: Ο κάτοχος του πιο γερού αυγού, ήταν ο νικήτης! Κανονικά πάντως το πρώτο αυγό που βάφεται σε κάθε σπίτι ανήκει στην Παναγία και δεν πρέπει να το "τσουγκρίζουμε" .
Πολλές νοικοκυρές ακόμα και σήμερα το φυλάνε στο εικονοστάσι όλο το χρόνο μέχρι το επόμενο Πάσχα, αφού λένε πως δεν χαλάει όλη την χρονιά! Την Μεγάλη Πέμπτη του επόμενου έτους το φυτεύουν στα χωράφια τους για να είναι εύφορα, ή το κρεμάνε στα μαντριά των ζώων για να είναι γόνιμα.
Πηγή: arcadiaportal.gr
Σάββατο 7 Απριλίου 2012
Πάσχα στα χωριά της Γορτυνίας
Το Πάσχα, η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας, είναι μια κατεξοχήν γιορτή που είναι συνδεδεμένη με την ελληνική παράδοση και το χωριό. Εκεί κανείς μπορεί να ζήσει με κατάνυξη τα Άγια Πάθη και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Κάποια έθιμα, βγαλμένα από τα βάθη του χρόνου, αναβιώνουν ακόμα στην ελληνική ύπαιθρο, ενώ στις μεγάλες πόλεις ξεθωριάζουν...
Σε όλα τα χωριά της Γορτυνίας το Πάσχα γιορτάζεται με μεγάλη λαμπρότητα. Γι' αυτό και πλήθος επισκεπτών...
κατακλύζουν τις ημέρες αυτές τα χωριά της επαρχίας. Όλη την Μεγάλη Εβδομάδα η κίνηση είναι ζωηρή και κορυφώνεται την Μεγάλη Πέμπτη.
Από την Κυριακή των Βαΐων και κάθε βράδυ σε όλη την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας οι πιστοί συρρέουν στις εκκλησίες, για να
παρακολουθήσουν με κατάνυξη τα Θεία Πάθη. Ξεχωριστή εμπειρία είναι να παρακολουθήσει κάποιος μια από τις Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας σε ένα από τα επιβλητικά Μοναστήρια της Γορτυνίας, όπου όλα τελούνται κατανυκτικά και σε μοναστηριακό τύπο.
Οι προετοιμασίες για τη Λαμπρή ξεκινούν από την αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας. Την Μεγάλη Πέμπτη οι νοικοκυρές βάφουν τα πασχαλινά αυγά με κόκκινο χρώμα και ετοιμάζουν τα πατροπαράδοτα κουλούρια και τις λαμπριάτικες κουλούρες. Σε πολλά χωριά εκείνη τη μέρα γίνεται και το ασβέστωμα των σπιτιών και των αυλών.
Την ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ είναι η Κορύφωση του Θείου Δράματος. Από το πρωί οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα. Την ημέρα αυτή σύμφωνα με την παράδοση δεν γίνεται καμία εργασία, εντός και εκτός σπιτιού, ενώ δεν καρφώνουν τίποτα. Παράλληλα τηρείται αυστηρή νηστεία και προτιμάται έδεσμα στο οποίο ρίχνουν αρκετό ξύδι (π.χ. φακές χωρίς λάδι ή βολβοί). Τα παιδιά μαζεύουν λουλούδια και οι κοπέλες στολίζουν τον Επιτάφιο, με φρέσκα ανοιξιάτικα λουλούδια. Ακολουθεί η Ακολουθία της Αποκαθήλωσης.
Το βράδυ τελείται η Ακολουθία των Παθών. Γύρω από τον Επιτάφιο πιστοί χωρίζονται σε ομάδες και ψέλνουν μελωδικά
τα Εγκώμια («Η Ζωή εν Τάφω…», «Άξιον Εστί…», «Αι γεννεαί πάσαι..»). Μετά τα Εγκώμια γίνεται η Περιφορά του Επιταφίου. Ο κόσμος και τα παιδιά με τα φαναράκια τους ακολουθούν τον Επιταφίου. Στα μπαλκόνια και στα παράθυρα των σπιτιών απ’ όπου περνά ο Επιτάφιος έχουν ανάψει λιβάνι και κεριά,ενώ πιστοί ρένουν το επιτάφιο με λουλούδια και αρώματα. Σε διάφορα σημεία τελείται δέηση υπέρ υγείας όλων, ενώ όταν ο Επιτάφιος περνά κοντά από Νεκροταφείο τελείται τρισάγιο για ανάπαυση της ψυχής των κεκοιμημένων.
Το ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ το πρωί ψέλνεται ο Εσπερινός της Ανάστασης, που λέγεται και «Πρώτη Ανάσταση». Από νωρίς οι νοικοκυρές ξεκινούν τις προετοιμασίες για την μαγειρίτσα και το Πασχαλινό Τραπέζι. Ένας απίστευτος οργασμός και μια κινητικότητα, που προδιαθέτει όλους ευχάριστα.
Το βράδυ ακολουθεί η Τελετή της Αναστάσεως. «Δεύτε Λάβετε Φως» και οι πιστοί παίρνουν το Αναστάσιμο Φως. Στη συνέχεια ο κόσμος με αναμμένες τις λαμπάδες βγαίνει έξω από την εκκλησία για να ακούσει το Ευαγγέλιο. Το «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών» από τα χείλη του παπά, μεταφέρει το μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού και δίνει το σύνθημα για να χτυπήσουν χαρμόσυνα οι καμπάνες, ενώ παράλληλα αμέτρητα πυροτεχνήματα και βεγγαλικά φωτίζουν τον ουρανό. Οι πιστοί μεταφέρουν το «Άγιο Φως» με τις λαμπάδες τους στο σπίτι και με αυτό «σταυρώνουν» το πάνω μέρος της εξώπορτας.
Την ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ από το πρωί οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα και οι φωτιές ανάβουν. Τα αρνιά δένονται στη σούβλα, ενώ τα κοκορέτσια πρώτα πρώτα αποτελούν το κέρασμα μαζί με το κρασί για όλους, που από σπίτι σε σπίτι ανταλλάσσουν τα Χρόνια Πολλά. Μετά το ψήσιμο του «οβελία» ακολουθεί ένα εορταστικό πασχαλινό τραπέζι, με γλέντι και χορό.
Το απόγευμα η Λειτουργία της Αγάπης και τα παιδάκια με τις λαμπάδες τους φτάνουν πρώτα στις εκκλησίες. Ακούγονται Αναστάσιμα τροπάρια και στη συνέχεια όλοι βγαίνουν έξω και ανταλλάσουν φιλιά αγάπης Σε πολλά χωριά μετά διοργανώνεται χορός στην πλατεία.
Για όλα τα παραπάνω, αλλά και για πολλά ακόμα, το Πάσχα στη Γορτυνία είναι μοναδικό. Γιατί στα χωριά της Γορτυνίας έχει ένα ιδιαίτερο χρώμα και γιορτάζεται αυθεντικά, διατηρώντας όλα τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά του
Πηγή: e-gortynia.gr
Ετικέτες
Δήμος Γορτυνίας,
Έθιμα,
Πάσχα
Τρίτη 13 Μαρτίου 2012
Γιατί θεωρείται γρουσούζικη η Τρίτη και 13;

Μια όμορφη ημέρα του ημερολογίου είναι κι αυτή... Στην Ανατ. Ευρώπη επικράτησε αυτή πρόληψη επειδή συνδυάστηκε με την Άλωση της Πόλης, Τρίτη, 13/5 του 1453. Αν προστεθούν τα ψηφία της χρονολογίας αυτής δίνουν το 13 (1+4+5+3 =13).
Επίσης ο αριθμός 13 θεωρείται ανίερος αφού υπερβαίνει τον υποτιθέμενο αρμονικό αριθμό 12, που έχει συμβολική και μυστηριακή σημασία από τα βάθη των αιώνων (12 οι θεοί του Ολύμπου, 12 οι Άθλοι του Ηρακλή, 12 Μαθητές του Χριστού, 12 Ευαγγέλια, 12 οι μήνες του χρόνου, 12 τα ζώδια, 2 χ 12 = το 24ωρο κ.ο.κ.)... Στη Δύση είναι η Παρασκευή και 13 "γρουσούζικη" μέρα.. (Παρασκευή σταυρώθηκε ο Χριστός, Παρασκευή και 13 διαλύθηκε το περίφημο Τάγμα των Ναϊτών κ.α.)
Πηγή: arcadiaportal.gr
Πέμπτη 1 Μαρτίου 2012
Το έθιμο του Μάρτη

Παντού στην Ελλάδα επικρατεί η συνήθεια να δένουμε στο αριστερό, ή και στα δύο χέρια λίγο πιο πάνω από τον καρπό, ένα βραχιολάκι από κόκκινη και λευκή κλωστή. Η κλωστή αυτή μπαίνει στην πρώτη Μαρτίου, και πέφτει από μόνη της, ή βγαίνει την τελευταία μέρα του Μαρτίου, από όπου και πήρε το όνομα «Μάρτης».
Τον Μάρτη τον φοράμε κυρίως στα μικρά παιδιά, για να «μην τα πιάνει το μάτι», ή κατά μια άλλη εκδοχή, για να «μην τα μαυρίζει ο ήλιος». Συμβολικά το λευκό και το κόκκινο χρώμα το συναντάμε συχνά στη δεισιδαιμονία όταν είναι να αποτρέψουμε κάποιο κακό. Αυτό μνημονεύεται και από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Ο Αρτεμίδωρος στα «Ονειροκριτικά» συσχετίζει τους διάφορους στεφάνους των μαγισσών, ο Βιργίλιος στα «Βουκολικά» αναφέρει πολύχρωμους μίτους περιδεμένους τρεις φορές σε εικόνα ερωμένου για να τον σαγηνέψουμε. Ο Πετρώνιος αναφέρει όμοιες μαγγανείες, όπου δένουμε πολύχρωμο στήμονα στον τράχηλο. Οι Βυζαντινοί αναφέρουν τη χρήση βαμμένης κλωστής κατά της βασκανίας. Στα Ελευσίνια μυστήρια κατά την αρχαιότητα οι νεαροί μύστες φόραγαν κρόκους στο δεξί χέρι και στο πόδι. Πρόκειται λοιπόν για έθιμο πανάρχαιο, ή όμοιο πανάρχαιων εθίμων.
Πηγή. arcadialive.gr
Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012
Et in Arcadia ego

Η Καθαρά Δευτέρα είναι η εορτή της Φύσης, του εξαγνισμού και της επιστροφής του ανθρώπου στην κοιτίδα του για αναγέννηση. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν πως το έθιμο αυτό προέρχεται από την Αρκαδία η οποία το μεταλαμπάδευσε μέσω των εποίκων της στην προ της κτίσης, Ρώμη, δημιουργώντας τη βάση για τα Λουπερκάλια. Οι Απόκριες, οι οποίες στηρίζονται στα Λουπερκάλια, έχουν αρχή μια Διονυσιακή κατάσταση εξαγνισμού και...
ζύμωσης που καλείται «Αρκαδικό ιδεώδες».
ζύμωσης που καλείται «Αρκαδικό ιδεώδες».
Τι είναι όμως το Αρκαδικό ιδεώδες; Είναι η επιστροφή του ανθρώπου στη φύση, σε μικρές κοινότητες για βουκολική παν-φυσικά ερωτική ζωή, χωρίς ηθικοπλαστικές και τεχνηματικές δεσμεύσεις. Αποτελεί υπόμνημα για να αποτοξινωθεί ο άνθρωπος από τη διάσταση του ego με το alter ego του που επέφερε ο πολιτισμός, δηλαδή, εκφράζει τάση απογύμνωσης της λογικής χάριν των αδέσμευτων αλόγων του ενστίκτου. Σε γενικές γραμμές το Αρκαδικό ιδεώδες παραπέμπει στον φυσικό, παρορμητικό, αδέσμευτο αλλά και προσηνή στη φύση άνθρωπο, ο οποίος στις εκδηλώσεις του οδηγείται από την εσώτερη μάνα γη. Η κατάσταση αυτή παραπέμπει σε μια μορφή απελευθέρωσης της ψυχής η οποία ενπεριέχει τη φύση όλη και ανάλογα με πως αισθάνεται, δείχνει το τι αισθάνεται, ζυγίζοντας τα πράγματα στο χάος της ελευθερίας. Πρέπει όμως να τονιστεί πως θεωρεί ως βάση ότι ο άνθρωπος κατέχει μέσα του μια εγγενή σοφία και ότι δεν είναι εκ γενετής κακός αλλά γίνεται κακός από τα απωθημένα εκ της ανασφάλειάς του.
Όταν ο Δυτικός πολιτισμός βρισκόταν σε κρίσιμες καμπές της εξελικτικής του διαδρομής, ας πούμε στη βιομηχανική επανάσταση είτε πιο πίσω στους τριακονταετείς πολέμους είτε ακόμα πιο πίσω στις Ρωμαϊκές ή τις Αλεξανδρινές τεράστιες πόλεις, σε αυτό το ιδανικό αναζητούσε να βρει το χαμένο του φυσικό εαυτό, στο λεγόμενο «Αρκαδικό ιδεώδες».
Η Αρκαδία και ο Παν με τον επτακάλαμο συριγγωτό αυλό του ήταν και θα παραμείνει μια σύνοψη επουράνιας κι επίγειας μελωδίας ενός άρρηκτου δεσμού του ανθρώπου με τη φύση. Αυτό εκφράζει το μήνυμα των Απόκρεω που παραπέμπει σε Εξαγνισμό έχοντας κορύφωση την Καθαρά Δευτέρα, την απεξάρτηση, την ανακύκλωση και την αναγέννηση. Ελάχιστα όμως έχει γραφτεί ότι ο εξαγνισμός αυτός επικεντρώνεται στην ψυχή του ανθρώπου που κατέληξε λόγω του πολιτισμού μια ψυχρή μηχανή ή να τραβάει ένα κάρο.
Back to Arcadia για την ψυχή μας, τις ημέρες αυτές, λοιπόν. Θα ήταν όμως παράλειψη να μη αναφέρουμε τρεις σημαντικές μορφές που επέδρασαν στη στήριξη του Αρκαδικού ιδεώδους που επανέρχεται σε κύκλους: Τη βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας ως μέγιστη Ελληνοποιό γυναίκα, τον Τόμας Μουρ με την Ουτοπία του «ούτως ποιείν ο τόπος», και τον προφήτη της Μεσσιανο - Ελληνικής λύτρωσης ποιητή Βιργίλιο, τους οποίους, καθώς ένιωθαν Πελασγο-Αρκάδες πρέπει να τους τιμούμε. Για το λόγο αυτό, καλό είναι κάποτε το Υπουργείο του εδώ πολιτισμού - αν είναι του Ελληνικού Πολιτισμού - να φτιάξει τους ανδριάντες τους και γύρω να στηθεί ο χορός των νυμφών με επίκεντρο τον Πάνα και τον αυλό του, σύμβολο μιας φαουστικής (αυτόκαυστα φωτεινής) Διονυσιακής και Απολλώνιας ψυχής η οποία πρωτο-εμφανίστηκε ως έρωτας για τη ζωή γητευτικός στο βουνό της Αρκαδίας.
Όταν ο άνθρωπος έχασε τη γήτευση του Έρωτα για τη ζωή μέσω του λόγου και της πράξης που κατόπιν έγινε συμπεριφορά πολιτική, έχασε ένα μέρος της αγνής Αρκαδικής ψυχής του.
Οι μικρές κοινότητες, οι φάρμες, τα μποστάνια, τα τρεχούμενα γάργαρα νερά μέσα στα ρυάκια - και κάτι πολύ σημαντικό, η ειλικρίνεια - καταντάνε για τους περισσότερους «πολιτισμένους», ουτοπία. Αλλά ό,τι ξεμακραίνει από τη μνήμη διατηρείται κατακάθι στη ψυχή μας, ανακλητό από τη γονιδιακή δεξαμενή των μιμιδίων (καθρεφτόσποροι δημιουργίας γονιδίων) που μας έχει σταμπάρει και ελέγχει το «είναι» μας. Back to Arcadia τις μέρες αυτές, λοιπόν, ενώ κλαίει ο Ασωπός και θρηνεί ο Αλφειός που είναι λίγα, φυσώντας το σουραύλι τους στα δέντρα, τα αηδόνια. Και με ελάχιστους ανθρώπους να χορεύουνε εκεί με νύμφες και θεές.
Όμως, λόγω των ημερών αυτών προκύπτει πως ο Παν θεός δεν πέθανε αλλά βαριανασαίνει στον τάφο του. Ας κάνουμε το πρώτο βήμα εκδήλωσης τιμής σε αυτόν, ζωγραφίζοντας μια καρδιά στην πέτρα, όπως φαίνεται στον πίνακα που προσαρτάται ως εικόνα, του αναγεννησιακού φιλόσοφου - ζωγράφου, Πουσέν, ο οποίος βροντοφώναξε με τα έργα του το «ανήκω κι εγώ στην Αρκαδία» (et in Αrcadia ego - σύντμηση του ego sum etiam in Arcadia ego). Η Αναγέννηση που έχει βάση τον ρομαντισμό στηρίζεται στο Αρκαδικό ιδεώδες.
Αυτές τις ημέρες που φεύγει ο παλιός άνθρωπος για να αναδυθεί ένας νέος με την επερχόμενη ανάσταση του Πάσχα, πιο ανθρώπινος και πιο εξαϋλωμένος, ένας Μεσσίας των καιρών τον οποίο επισημαίνει ο Βιργίλιος (λατινική αρχή του Αρκαδικού κύκλου), αν είναι αληθής θα τιμάει τον Ελληνισμό και θα έχει μέσα του την Αρκαδία.
Δυστυχία νιώθω πολλές φορές που είμαι Αθηναίος, έχοντας σύμβολο της γνώσης ένα χοντροκέφαλο πουλί που κρώζει τα δεινά και ανοίγει τα φτερά του βράδυ. Αρκάδας θα έπρεπε να έχω γεννηθεί, να έχω ιερό σύμβολο το αηδόνι, να τσαλαβουτάω στα νερά της όποιας μικρής πηγής και να τραγουδώ το πρωί στις νύμφες. Back to Arcadia τις μέρες αυτές, φίλε αναγνώστη, και ας μην είσαι κι εσύ Αρκάδας. Την Καθαρά Δευτέρα, που γίνεται αγνό το κατακάθι του θεάτρου της ψυχής μας, κάνε σπονδές και κοιτώντας προς το Λύκειο βουνό, λέγοντας το «Ευοί - Ευάν» που σημαίνει «Καλή ζωή - (όμως) Εάν» (ευελπιστούμε) κι έγινε «Εβίβα», πες το: «ανήκω κι εγώ στην Αρκαδία». Έστω, την Καθαρά Δευτέρα.
Πηγή. press-gr
Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012
Ιστορίες απο τον Κούκο..

Μια απο τις πλέον αγαπημένες συνήθειες των κατοίκων και των επισκεπτών του χωριού μας είναι οι περίπατοι. Αγαπημένος προορισμός όλων είναι η διαδρομή απο το Αγρίδι έως τον "Κούκο" καθώς ο δρόμος είναι εύκολος και σε ελάχιστα σημεία ανηφορικός. Η συνήθεια των περιπάτων κρατά εδώ και χρόνια περνώντας απο γενιά σε γενιά. Η εποχή που ο δρόμος κυριολεκτικά σφύζει απο τις κεφάτες παρέες είναι το καλοκαίρι και ειδικότερα ο Αύγουστος. Σε αντίθεση με τους μεγαλύτερους που προτιμούν τον απογευματινό περίπατο, οι νεολαίοι του χωριού προτιμούν να κάνουν τον περίπατο τους το βράδυ η ακόμα και μεταμεσονύχτια. Η σκοτεινή διαδρομή, το εκκλησάκι, ο επιβλητικός βράχος, η ηχώ που δημιουργείται αλλά κυρίως οι ιστορίες παλαιότερων για ξωτικά και φαντάσματα δημιουργούν αισθήματα καχυποψίας και φόβου. Για τους τολμηρότερους αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για πειράγματα. Κυκλοφορεί μάλιστα ακόμα η ιστορία ενός Αγριδιώτη (το όνομα του δεν έχει σημασία) που στο παρελθόν είχε ισχυριστεί πως στο συγκεκριμένο σημείο δέχτηκε επίθεση απο νεράιδες και ξωτικά.. Συγκεκριμένα γυρνούσε νύχτα απο το Πράσινο με το γαιδούρι του όταν κάποια στιγμή (κατά τον ίδιο) του επιτέθηκαν ξωτικά σηκώνοντας στον αέρα(!) το γαιδούρι με αποτέλεσμα ο ίδιος να πέσει κάτω και να γυρίσει τρέχοντας στο χωριό. Παρόμοια ιστορία κυκλοφορεί και στο Πράσινο. Συγκεκριμένα: Μια παγωμένη νύχτα κάποιου Δεκέμβρη γύρω το 1950, ο νεαρός τσοπάνης είχε πάει στον κούκο να βγάλει τα πρόβατα του. Στην ατμόσφαιρα υπήρχε μια περίεργη ησυχία, καθόλου συνηθισμένη για ένα χειμωνιάτικο πρωινό, δεν ακούγονταν τίποτα, ούτε τα τροκάνια των ζωών του ούτε τα γαυγίσματα των σκύλων του. Έχε αρχίσει να ξημερώνει, ξαφνικά, καθώς ανέβαινε το βουνό αντιλήφθηκε πίσω του έναν περίεργο θόρυβο. δεν πρόλαβε να γυρίσει το κεφάλι του, και πέρασε διπλά του ένα περίεργο πλάσμα με τόση δύναμη που τον έριξε κάτω. Αυτό που πρόλαβε να δει ήταν ένα μικροκαμωμένο ανθρωπάκι με μεγάλο κεφάλι και πράσινα ρούχα (ή μήπως πράσινο δέρμα;), αρκετά γεροδεμένο που έτρεχε αφύσικα γρήγορα για το μπόι του. Ο τσοπάνης από εκεί και μετά δεν θυμόταν τίποτα άλλο, ξαναβρήκε τις αισθήσεις του όταν είχε πια ξημερώσει. Το παράξενο είναι ότι έλειπαν 5 από τα αρνιά του τα οποία και δεν τα βρήκε ποτέ, ούτε ψόφια ούτε ζωντανά. (η ιστορία προέρχεται απο το blog του Πράσινου) The truth is out there..
Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011
Τα Χριστουγεννιάτικα έθιμα του χωριού
Τις παραμονές των Χριστουγέννων καθαρίζουν τα σπίτια. Αγοράζουν από την αγορά τα είδη ρουχισμού και παπουτσιών. Φτιάχνουν τα γλυκά, τους πατροπαράδοτους κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Ζυμώνουν το Χριστόψωμο. Βάζουν το ζυμάρι στο ταψί, κάνουν έναν σταυρό στη μέση, το κεντούν γύρω γύρω, ρίχνουν σουσάμι, βάζουν καρύδια στο κέντρο του σταυρού και στις άκρες και στα ενδιάμεσα αμύγδαλα. Στη συνέχεια άμα γίνει το ψήνουν. Ετοιμάζουν την κότα για την καθιερωμένη Χριστουγεννιάτικη σούπα. Αν δεν έχουν κότα αγοράζουν κρέας. Την παραμονή το πρωί τα παιδιά λένε τα κάλαντα. Χτυπούν την πόρτα και όταν ανοίξει ρωτούν τα παιδιά να τα πούμε; Αν πάρουν την θετική απάντηση αρχίζουν. Ίσως όμως πάρουν την απάντηση "τα είπαν άλλοι" οπότε φεύγουν. Στα παιδιά που θα πούν τα κάλαντα δίνουν χρήματα, γλυκίσματα, σταφίδες, καρύδια, μύγδαλα, σύκα η ότι άλλο έχουν. Τα παιδιά παίρνοντας τα χρήματα η τα γλυκίσματα εύχονται χρόνια πολλά. Τη νύχτα στις τρείς η ώρα χτυπάει η καμπάνα και τρέχουν όλοι οι κάτοικοι στην εκκλησία "το Χριστό να προσκυνήσουν". Μόνο οι ανήμποροι απουσιάζουν. Στο τέλος της λειτουργίας έπαιρναν αντίδωρο όλοι από τον παπά. Φιλούν το χέρι του παπά και εύχονται χρόνια πολλά. Πήγαιναν με τη σειρά. Πρώτα οι άντρες και μετά οι γυναίκες. Προηγούνταν πάντα οι γέροι. Η λειτουργία τελείωνε πολύ πρωί, ώρα έξι με έξι και μισή προκειμένου οι κτηνοτρόφοι να μπορέσουν να πάνε στα μαντριά τους. Το χειμώνα είναι νύχτα την ώρα αυτή και όταν έχει συννεφιά η βρέχει περπατούν δύσκολα στο δρόμο και ειδικά οι γέροι. Έχει μείνει στο χωριό ένα σχετικό ανέκδοτο. Κάποια γριά όταν γύριζε στο σπίτι της από την εκκλησία δεν έβλεπε και δυσκολευόταν να περπατήσει. Απευθύνθηκε στο Χριστό και είπε "Χριστούλη μου ήρθες που 'ρθες, δεν καθόσουνα να φωτίσει;" Στο σπίτι πρόσφεραν σε όλους γλυκό και εύχονταν τα χρόνια πολλά. Στη συνέχεια ετοίμαζαν κάτι πρόχειρο για κολατσό αντί πρωινού. Αργότερα η νοικοκυρά θα βράσει την κότα για την σούπα αυγολέμονο. Το μεσημέρι κάθονταν όλοι γύρω από το τραπέζι που έπαιρνε εορταστικό τόνο. Ο πατέρας η ο παππούς έκοβε το χριστόψωμο και πάντοτε με την ευχή για χρόνια πολλά. Την υπόλοιπη μέρα (το απόγευμα) έκαναν τις επισκέψεις τους στους εορτάζοντες, η δέχονταν επισκέψεις αν κάποιο μέλος της οικογένειας γιόρταζε. Την επόμενη των Χριστουγέννων συγκροτούνταν παρέες και έσφαζαν τα χοιρινά που σχεδόν όλα τα σπίτια διέθεταν για την συγκεκριμένη μέρα. Η διαδικασία αυτή αποκτούσε χαρακτήρα πραγματικής γιορτής καθώς τις επόμενες μέρες μαζεύονταν στα σπίτια, έψηναν μέρος του χοιρινού (μεγάλες ποσότητες χρησιμοποιούσαν για παστό και πηχτή) και άνοιγαν τα βαγένια για να δοκιμάσουν το καινούργιο κρασί κερνώντας έτσι τους φίλους που βοήθησαν στο σφάξιμο.
Ετικέτες
αγρίδι,
Έθιμα,
Χειμώνας,
Χριστούγεννα
Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011
Τα παρατσούκλια που υπήρξαν η συνεχίζουν να υπάρχουν στο Αγρίδι (μέρος 2ο)
Λεβέντης, Λιώρης - Τσιωτσιώλης, Μαλάμης, Μοιριαλής, Μπακούλιας, Μπαντίσκος, Μπαρκόγιαννης, Μπάρλιας, Μπέρκος, Μπικίνης, Μπίκος, Μπομπώλης, Μπούζος, Μπούμπουνας, Μπουρόγιαννης, Μπουροφώτης, Μπουσμπουρής, Μυτέωρας, Μυτζήθρας, Νταβέλας, Ντάκουρας, Νταλαμάρας, Ντόσκας, Ντούμας, Ντράκας, Ξάλμας, Ξυλοπόδαρος, Παναγιωταράς, Παπαμπούρας, Πασιάς, Σιαλούχος, Σιάρκας, Σπήλιος - Σπηλιαντρίκος, Στούγιος, Τερζής, Τσαγκάρης, Τσέλιος, Τσικνολεβέντης, Φακοκωνσταντής, Φεύγας, Φουσκόκολας, Φοφώλης, Χαλίκης, Ψώλιας.
Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011
Τα παρατσούκλια που υπήρξαν η συνεχίζουν να υπάρχουν στο Αγρίδι (μέρος 1ο)

Τα παρωνύμια αποτελούν χαρακτηριστικό λαογραφικό στοιχείο τόσο στην Γορτυνία όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Συνήθως είναι ενδεικτικά της οικογενειακής καταγωγής, του επαγγέλματος, της σωματοδομής η και του χαρακτήρα. Ειδικά τα παλαιότερα χρόνια οι κάτοικοι του χωριού ήταν περισσότερο γνωστοί με τα παρατσούκλια τους παρά με τα αληθινά τους ονόματα. Κάποια δημιουργούνταν καλοπροαίρετα κάποια άλλα όμως με σκοπό την χλεύη και τον εξευτελισμό. Γι αυτόν τον λόγο τα αναφέρουμε ως ιστορικό-λαογραφικό στοιχείο του χωριού μας χωρίς την αντιστοιχία παρωνυμίων και ονοματεπώνυμων. Το πρώτο από τα δύο μέρη αναφέρεται στα παρατσούκλια που υπήρξαν η υπάρχουν στο Αγρίδι από το Α έως το Κ.
Αντώναρος, Βάκος, Βασιλάκος, Βασίλας - Παπαγιάννης, Βρόντος, Γαλούσης, Γιατράκος, Γιούργαρης - Λοντάρης, Γιούπης, Γιωργίκος, Γκέκας, Δεσποτάκος, Εικοσιτρίας - Τανοφώτης, Ζαχαριάς, Ζηντρής, Ζουζούνης, Καδάς- Καπετάνιος, Καζάνας, Κάκος, Καλλιγάς, Καλόγερος, Καρδαράς, Κατσαρός, Κατσόγιαννης, Κιτσάραπας - Παναγιωταρόγιαννης, Κοκκαλόγιαννης, Κολοκοφινάκος, Κοντογιάννος, Κοντύλης, Κοντυλογιαννάκης, Κουγιαυλής, Κούσης, Κουτσιάφας, Κουτσός, Κουφόγιαννης, Κρεμμύδας, Κυρατσώνης, Κωστούρος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
